TESTDRIVE HONDA NC750X

HONDA DCT

BARBARA GELENS (39) RIJDT ZELF: KAWASAKI ZX9R Sinds mijn 22e jaar heb ik mijn rijbewijs en via 2 Yamaha’s Diversion 600, een Suzuki GSX750F en een Yamaha YZF1000R ben ik bij mijn huidige motor beland; een Kawasaki ZX9R uit 2002 waar ik de afgelopen elf jaar 70.000 kilometer mee heb gereden.

 

TESTDRIVE: HONDA NC750X DCT

De NC750X DCT die ik ga testen is het volledig tegenovergestelde van wat ik nu rijd. Ik ga deze motor gebruiken voor een toerrit over allerlei verschillende wegen door het Brabantse platteland en wat woonwerkverkeer. ‘Gelukkig’ wordt er regen voorspeld, kan ik dat ook mooi testen! Wat betreft DCT vraag ik me in eerste instantie af; krijg ik last van ‘fantoomschakelen’ of went mijn linkerhand snel aan het werkeloze bestaan?

Deze Honda NC750X DCT is een tweecilinder in lijn. Met 54 pk is het vermogen ruim voldoende om je vlot door het verkeer te bewegen. De motor is voorzien van ABS en tractiecontrole en een enkele remklauw voor en achter. Door het lage verbruik heb je geen grote tank nodig; 14,1 liter gaat er maximaal in. De ruimte die hierdoor ontstaat heeft Honda nuttig besteed aan een opbergvak groot genoeg voor mijn systeemhelm.

Maar ook mijn thermosfles, broodtrommel, appel en een doos met vier Bossche Bollen passen er met gemak in. Al tijdens de eerste lange rit van het testweekend valt op dat de motor als een blok op de weg ligt. Zeker in de wat langere bochten vind ik hem uiterst stabiel; insturen en je bent klaar, zeg maar. Heerlijk! Al de eerste meters had ik het gevoel op een wolkje te zitten.


NC750X DCT RIJ OP JOUW MANIER JOUW NIVEAU

De DCT is heel bijzonder, gas geven, wegrijden en verder niets. En bij het afremmen hoef je ook niet veel te doen. Ik verbaas me positief over het terugschakelen, het gaat allemaal heel erg gesmeerd. Dat had ik niet verwacht. Best lekker rustig! De eerste kilometers ben ik erg geconcentreerd en vergis ik me niet, maar tijdens de langere rit wil mijn linkerhand een paar keer in actie komen, met name bij de wat meer spontane remacties, zoals een oranje stoplicht of een auto van rechts.

Gewoonte! Tijdens de terugweg zet ik hem in S. Had ik dat maar eerder gedaan! In deze stand heeft de motor meer pit. Hij schakelt later op en dat geeft een heel andere rijervaring. Ik bespeur soms zelfs iets van motorrem en merk dat ik er zelf ook actiever van word; optrekken, afremmen en insturen. Dit is echt veel leuker!

Wat ik erg positief vind is het feit dat je altijd manueel kunt ingrijpen en dat de DCT in staat is om zich enigszins aan te passen aan de situatie. Geef je matig gas bij het optrekken dan schakelt het systeem snel op naar hogere versnellingen. Zodra je meer gas geeft trekt de motor verder door voordat er opgeschakeld wordt. Op de snelweg schakelt hij zelf één of twee versnellingen terug zodra je het gas vol open draait. Even inhalen is wat dat betreft geen probleem.

De DCT heeft me positief verrast en ik heb echt een heel erg leuk testweekend gehad, ondanks het grote verschil met mijn eigen motor. Het rijden met DCT vond ik een uitdaging. Niet omdat het moeilijk is, maar gewoon omdat het leuk is om mee te experimenteren en uit te proberen met als doel zo vlot en soepel mogelijk te rijden.

Er is volgens mij veel meer uit te halen dan wordt gedacht en de opmerking dat DCT vooral iets is voor forenzen, doet de NC750X onrecht aan. Het is zeker meer dan een motor voor ‘van A naar B’! De DCT op mij volgende motor in overweging nemen? Ja, zeker wel. Daarbij moet ik opmerken dat dit vooral komt doordat je altijd de optie hebt om manueel te schakelen en je dus niet volledig overgeleverd bent aan een ‘systeem’.