PELGRIMSTOCHT NAAR NEPAL

STEUN VOOR 'STICHTING KINDEREN VAN KATHMANDU'

Willemien Potkamp en Jan Bambacht hebben op de motor een tocht gemaakt naar Nepal, om daar een financiële bijdrage te doen aan de Stichting Kinderen van Kathmandu. Lees hier over hun tocht via Pakistan naar Nepal.


Met nog 400 km te gaan richting de Pakistaanse grens rijden we door de woestijn. Het enige dat we zien zijn wilde dromedarissen en een enkele auto.
We zijn benieuwd of we niet worden aangehouden, want er is ons verteld dat je niet alleen richting de grens mag rijden. Dicht bij de grens met Afghanistan 'schijnt' het gevaarlijk te zijn. We komen een paar politieposten tegen maar rijden stug door tot zo’n 10 km voor de grens. Hier worden we staande gehouden en moeten we verder rijden onder politiebegeleiding. Deze bestaat uit een 125cc crossmotor voorop met achterop de motor een mannetje met een mitrailleur en achter ons een open jeep met 4 man.

De 1e 1000 km in Pakistan

De 1e dag met een konvooi, lees pick-up, met 2 à 3 militairen vertrekken we om 8 uur, van Taftan naar Dalbadin. We rijden er maar gewoon achteraan. Deze dag hebben we 322 km te gaan en we stoppen na 50 km om te wisselen van escorte. Blijkt dat ieder district zijn eigen politie heeft, dus er wordt nog 8 keer gewisseld. Bijna elke keer moeten we ons inschrijven, dus paspoort-, visa- en kenteken. Dit gebeurt gewoon in een boek of in een schrift. Laat in de middag komen we aan in het hotel dat we niet op eigen houtje mogen verlaten. Een bewaker blijft tot 's-ochtendsvroeg bij ons. Wel hebben ze hier bier, dus Jan krijgt na 4 weken zijn eerste biertje.

Dag 2

De 2e dag is een langere dag met 350 km van Dalbadin naar Quetta. Om een lang verhaal kort te maken. Deze dag hebben we 21 x gewisseld van escorte, waarbij we vaak even 2 'Pakistaanse minuten' moesten wachten, omdat de andere escorte nog moest worden opgeroepen. Tot 5,8 km voor het hotel worden we 3 x met pantserwagens begeleid en tot 1 km voor het hotel nogmaals. We waren er dan ook een beetje klaar mee, vooral toen ook nog bleek dat we flink moesten betalen voor een 3-sterren hotel dat in Nederland 0-sterren zou zijn. Gelukkig hebben we onze eigen lakenzak en lichtgewicht kussens mee.

Dag 3

We vertrokken pas om 9 uur met 409 km te gaan van Quetta tot Sukkur. Als het goed is worden we zo'n 80 km voor Sukkur vrij gelaten. Aan de agenten ligt het niet, ze zijn allemaal super vriendelijk en doen ook hun stinkende best, want het is ze ook maar opgelegd om ons te begeleiden. Qua wegen hebben we goede en slechte stukken weg. Soms is het asfalt van de weg afgeschraapt gedurende een behoorlijk aantal kilometers en vaak moeten we oppassen voor gaten in de weg. Ook heeft men hier vluchtheuvels uitgevonden, maar dan als hoge varkensruggen. Niet goed voor onze carterbescherming. We worden inderdaad 80 km voor Sukker losgelaten, maar dan is het al behoorlijk schemerig. Het rijden is hier behoorlijk gevaarlijk. Wagens met ezels ervoor zonder licht zijn geen uitzondering. Ook fietsers, brommers en ook auto's rijden allemaal zonder licht. Zo'n 20 km voor Sukker pikt de politie ons weer op en worden we tot het hotel begeleid. Ook dit hotel is niet al te netjes. We wisten van tevoren dat we in Pakistan niet teveel moesten verwachten en daar kunnen we goed tegen, maar het moet wel schoon zijn. Dus maar weer onze eigen spullen gebruiken. Het waren dagen om nooit te vergeten, al heeft het ons veel energie gekost.

Escape van de begeleiding

Het begon erop te lijken dat nu we eenmaal in het systeem stonden, niet meer van de begeleiding afkwamen. Hier hadden we dus geen zin in. Na een gesprek met het plaatselijk bureau van veiligheid, over onze veiligheid natuurlijk, moesten we toch weer verder rijden onder begeleiding. De regering van Pakistan doet er alles aan dat toeristen niks overkomt en wil er voor zorgen dat binnen 5 jaar iedereen hier vrij kan reizen.

Weer politie-escorte?

Na een uurtje balen hebben we ons er maar bij neergelegd. Dus met escorte gingen we weer verder van Sukkur naar Multan. In Multan wilden we toch de stad bekijken, uiteraard onder begeleiding. Leuke middag gehad in de oude stad. We zijn naar het Kohna fort geweest. Veel veldheren uit de oudheid hebben hier hun strijd gevoerd. Van Djenges Kahn en Alexander de Grote tot en met de Engelsen in 1848. We hebben de Tomb of Bahauddin Zakarya en Tomb of Shah Rukn-e-Alam bezocht. Allemaal zeer indrukwekkend. Na een paar dagen de stad verkend te hebben, was het politiekonvooi netjes op tijd om ons te begeleiden vanuit Multan naar Faisalabad. Na 35 km gingen we van de snelweg af en binnendoor heb je niet zoveel politieposten, dus hoopten we hier dat we van ze af waren. Bij elk dorpje kwamen we wel politie tegen, maar ze reageerden niet eens. We hebben vanaf toen nog zo’n 350 km gereden tot Faisalabad. Zelf stoppen we bij tankstations die van de weg af liggen, want dan val je niet zo op. Bij de tankstations komen er zo’n 10 à 12 mensen op je af en dat is prima, maar in de dorpjes komen er al gauw zo’n 50 á 60 gelijk op je af en dat is niet te overzien.

Faisalabad

In Faisalabad worden we hartelijk verwelkomd in het huis van Asif Ali Khan, Naheed Khan en hun 3 zonen. Zij hebben ons de 3 dagen dat we er verbleven enorm verwend en kennis laten maken met het echte Pakistaanse eten en allerlei zelfgemaakte lekkernijen. Het was even super om na al die spannende dagen met het konvooi te relaxen.

Na een paar dagen voelen wij ons helemaal thuis binnen dit gezin en het deed ons dan ook pijn om te gaan maar uiteindelijk moeten we toch verder. In Islamabad verblijven we ook bij een Pakistaans gezin om van daaruit de Karakoram Highway (KKH) op te gaan. Dit is de hoogste internationale weg ter wereld (4597 m). We kunnen wellicht niet tot de Chinese grens rijden i.v.m. het weer, maar we zien wel tot hoe ver we kunnen.

Regen en nog eens regen

We laten de meeste bagage achter bij Faysal en zijn gezin en willen zo licht mogelijk rijden. Helaas vertrekken we met regen. Na zo’n 100 km moeten we toch stoppen voor die dag door de te slechte weersomstandigheden. Vanwege de regen is het ook een enorme bende aan de kant van de weg. Al het vuil dat men op straat gooit ligt nu aan de kant in het water te blubberen. Het ziet er allemaal zo smerig uit. Genoeg hotels in Abbattobad, maar de Pakistaanse normen voor een hotel zijn niet zoals in Nederland. Ze hebben geen van allen (warm) water, gas en soms geen elektriciteit of als je die al hebt valt het nog geregeld uit. Laat staan dat we om wifi durven te vragen!

Hagel en sneeuw

Ondanks de regen de volgende dag rijden we verder ook al schiet het niet op. We moeten door ontzettend drukke dorpen en het verkeer staat regelmatig vast. We rijden al door de bergen heen en we zouden mooie uitzichten moeten zien, maar helaas is het alleen maar donker van de regen. Gemiddeld kunnen we maar 25 km per uur rijden. Als we onderweg een kopje thee drinken slaat de regen zelfs over in hagel en daarna in sneeuw. Aan de overkant van de weg is het enige hotel in de omgeving, dus we gaan daar maar slapen. De volgende ochtend is het nog aan het sneeuwen. Heel voorzichtig rijden we de bochten door, gelukkig allemaal zonder problemen. Na zo’n 20 km is er alleen maar regen, regen en regen. Bij een 'spoelplaats' wassen we de motoren en vooral de ketting om deze te kunnen smeren. Dan ontdekt Jan ook nog eens een schroef in zijn band. Nog even langs de bandenzaak, waar er een prop wordt ingeschoten, gratis en voor niks. Klaar voor vandaag en op naar een hotel met in ieder geval warm water. Dan horen en zien we foto's van het hotel waar we afgelopen nacht verbleven, dat het daar qua sneeuwen nog erger is geworden. We hebben dus een juiste keuze gemaakt om terug te gaan.

Verdere verblijf in Pakistan

Ondanks dat ik de eerste week dacht geen vrienden te zullen worden met Pakistan is dit voor Jan en mij uitgebloeid tot een enorme vriendschap en verbondenheid met heel veel mensen. In Lahore hebben we de Cross Route Club, een soort KNMV van Pakistan bezocht op hun clubavond, waar we nog een aantal andere motorrijders hebben ontmoet, waaronder Adil Waheed en zijn familie. Ook zijn we op bezoek geweest bij een directeur van een schoenen-fabriek die een mooie Hayabusa had staan. Ook had die man zelfs nog een inzameling gehouden voor ons goede doel onder de motorrijders.

Bijzonder was dat we nog 2 keer op de nationale tv zijn geweest doordat we zomaar op straat geïnterviewd werden, omdat we een bezienswaardigheid bleken te zijn als westerlingen met motoren. Verder zijn we nog teruggegaan naar Faisalabad om daar 2 dagen een bruiloft mee te vieren wat ook een enorme beleving is. Ook de Kerstdagen hebben we bij deze familie doorgebracht, die ondanks dat ze moslim zijn toch een kerstboom voor ons hebben aangeschaft. De rest van de feestdagen hebben we doorgebracht met ontzettend veel lieve mensen die het ons alleen maar naar de zin wilden maken. Hoe mooi kan dit zijn. Pakistan is voor ons het land met warme, hartelijke, liefdevolle, gastvrije mensen waarbij we ons de gehele weg geen moment onveilig hebben gevoeld. We komen ook zeker een keer terug omdat de KKH nog op onze bucketlist staat.

India

Op 28 december gaan we de grens over bij Wagha Border. Dit is de grootste grensovergang tussen Pakistan en India. Elke dag sluit de grens om 15.00 uur omdat er dan een ceremonie plaatsvindt tussen de Indiase- en Pakistaanse wachters. Een mooi spektakel om mee te maken. Nu rijden we er doorheen en is het ook heel bijzonder want het is 1 van de mooiste grensovergangen die we hebben gezien onderweg. In Amritsar, net 40 km over de grens, verblijven we 6 dagen bij Preet en haar gezin. Ook hier voelen we ons enorm thuis, hebben we weer een bruiloft, vieren we oud en nieuw en worden we wederom enorm in de watten gelegd met eten, drinken en een bezoek aan de Golden Tempel.

In India gaan we naar plaatsen zoals iedere toerist die bezoekt. Delhi met o.a. zijn Rode Fort, Vrijdagsmoskee, Qutb Minar. Jaipur met Fort Ajmer, Hawa mahal en zijn city palace. Agra natuurlijk met de Taj Mahal en Varanasi die bekend staat om de lijkverbranding in de Ganges. De steden zijn prachtig met de vele bezienswaardigheden en de hoofdwegen zijn goed te rijden. Maar in de steden zelf is het verkeer een verschrikking. In totaal hebben we 6 kleine ongelukken gehad op heel de reis, met voornamelijk tuktuks, en alleen in India. Het verkeer rijdt hier ook links voor je langs, rechts voor je langs, ieder gaatje benutten ze. Omdat wij natuurlijk smal aan de voorkant zijn zien de meesten onze zijkoffers niet en daar botsen ze dan ook regelmatig tegenaan. Soms vallen we hierdoor om, maar gelukkig valt alle schade mee. Nee, India is qua rijden niet ons land. In Delhi gaan we naar een Suzuki workshop om de motoren een grote beurt te laten geven.

Luxe hotel in Jaipur

Jan voelt zich al een dikke week niet lekker en daarom besluiten we om voor meer comfort te kiezen. Dit betekent in Jaipur een hotel met goed bed, zwembad en een beetje luxe. Na 14 dagen niet lekker voelen dan toch maar de dokter laten komen die met een paar pilletjes Jan weer binnen 24 uur op de been krijgt.

Geregeld bestaat onze lunch voornamelijk uit banaan, crackers/toast en/of kaas. Omdat we niet weten wat we onderweg kunnen tegenkomen, is het makkelijker om er zelf voor te zorgen. Het is leuk om zoveel over de cultuur te weten te komen maar we merken dat we even rust nodig hebben. We zijn nu 4 maanden onderweg en hebben daar eigenlijk geen tijd voor genomen, omdat we alles heel erg leuk vinden om te doen en mee willen maken, maar we merken dat het toch een keertje opbreekt.

Vanuit Lucknow komen we in Benaris (Varanasi) waar we in een leuk oud Engels hotel terecht komen dat voorheen een paleis was van de koning. Bij ontvangst worden we hartelijk onthaalt door Navneet, een kennis van de eigenaar, die het zo’n prestatie vindt wat we doen dat we gelijk in de tuin aan moeten schuiven bij de rest van zijn gasten om aan de champagne te gaan. Nou, 1 glaasje slaat al behoorlijk aan, want we zijn moe van het rijden en hebben niet echt goed gegeten dus na 1 glas houden we het voor gezien. Ondanks dat de champagne wel heel lekker smaakte na 4 maanden geen alcohol voor mij.

Omdat het hotel ons zo goed beviel, hebben we ons verblijf daar iedere dag verlengd, totdat het toch echt tijd werd om weer richting Lucknow te rijden om de banden te laten wisselen. En dan door via Phaendra de grens over naar Lumbini...

Nepal aankomst 10 februari

Via Lumbini en Chitwan rijden we richting
Kathmandu. We hadden namelijk gehoord dat men de 'snelweg' tussen Chitwan en Kathmandu aan het asfalteren zijn en de weg tussen 10 - 16 uur afgesloten zou zijn. De enige snelle weg is dan om door de bergen heen te rijden. Nou dat hebben we geweten. Het is een fantastische, mooie, geweldige en prachtige weg, maar om er te rijden is het veel te slecht en te smal. Er rijden dan ook alleen maar jeeps doorheen want bussen kunnen er niet door.

We did it

Als wij met onze motoren van 1.20 m breed tegelijkertijd langs elkaar heen moeten, is het vaak behoorlijk passen en meten. Wel hebben we veel plezier van onze nieuwe banden, want we rijden voornamelijk over rotsstenen en door zand de bergen door. Met maar 150 km te rijden, doen we er 6 uur over en zijn we bekaf als we denken het ergste gehad te hebben. In Pharping worden we opgewacht door 11 motorrijders van de Royal Enfield Club en rijden we samen verder naar The Valley Guesthouse in Kathamndu. Ook hier worden we overweldigend ontvangen door iedereen.

En dan komt bij mij de ontlading. WE DID IT! Dan beseffen we eigenlijk pas wat een reis we hebben gemaakt, maar tegelijkertijd betekent dit ook het einde van die reis. In totaal 18.401 km door 14 landen gereden met maar 1 lekke band en verder geen noemenswaardige narig-heden onderweg voor ons of de motoren. Wat een reis, wat een reis.

De komende maanden verblijven we hier nog om betrokken te zijn bij: Stichting Kinderen van Kathmandu. We hebben al een paar keer Maitri Griha bezocht en worden ook zeer betrokken bij de verdere afbouw van de 2e verdieping. We hebben akkoord gegeven voor de start hiervan en zijn benieuwd naar het resultaat. Verder zal er nog speelgoed voor de kinderen en materiaal voor in de keuken aangeschaft moeten worden. Dit gaan we de komende weken allemaal inkopen want dat is echt hard nodig.

Op 25 april zijn we terug naar Nederland gevlogen om de familie en vrienden na 7 maanden op te zoeken. We gaan in ieder geval terug omdat de motoren er zijn blijven staan en hebben diverse opties. Terug en de motoren laten verschepen, terugrijden, verder rijden of in Nepal 'iets' doen. Mochten we terug gaan dan zullen jullie ons zeker weer kunnen volgen in dit magazine en/of op FB: Roadtrip Den Bosch to Nepal.