NIEUW AVONTUUR IN TURKIJE

GULCINS THUISLAND

Gulcin, afkomstig uit Istanboel, Turkije en Ferry uit Alkmaar ontmoetten elkaar tijdens een backpack trip in Indonesië. De vlam sloeg direct over en sindsdien zijn ze bij elkaar en verkennen ze per motor de wereld. Na ons grote avontuur in Afrika is het nu tijd om uit te blazen en bezoeken we familie in Nederland om vervolgens een reis van 6 maanden door Turkije te gaan maken. Gulcin heeft nagenoeg haar hele leven in Adana en Istanboel gewoond en veel van haar land gezien, ik nog helemaal niets, op Istanboel na. Dus het is tijd om een grote rondleiding te krijgen en ik kan je alvast vertellen dat dit absoluut niet tegenvalt!

We hebben de trip naar Turkije in tweeën gedeeld aangezien het land zo groot is en verschillende klimaten heeft. Het doel is om zoveel mogelijk te zien en veel met de lokale bevolking te kunnen optrekken.

Met name de kleinere plaatsjes te bezoeken om vooral de Turkse cultuur op te snuiven en er meer van te leren. Dat doen we in dorpjes die een stuk minder gemoderniseerd zijn, zoals ze wel zijn in de grote steden Istanboel, Ankara en Izmir.

Cappadocië

Het eerste gedeelte van de trip brengt ons vanuit Istanboel dwars door het land richting het Zuidoosten. We passeren één van de meest bekende toeristische trekpleisters van het land: Cappadocië. In Turkije betaal je gelukkig bijna nergens voor, zeker als het op natuurmonumenten aankomt, zo dus ook niet voor Cappadocië. We kunnen overal met onze motoren komen en maken prachtige foto’s. Het is onder de toeristen populair, om voor zonsondergang met een luchtballon het gebied vanuit de lucht te bekijken. Wekelijks gaan er meer dan honderd de lucht in.

 

Vrienden ontmoeten

Het is een vroegertje voor ons, maar dat levert prachtige beelden op. We beleven een speciaal moment als we onze vrienden, die we in Afrika hebben leren kennen, weer ontmoeten; Olaf uit België en Nicolas uit Australië. Zij reizen ook de wereld rond per motor en zijn samen onderweg naar de ‘Road of Bones’ in het oosten van Rusland, een reis die ook bij ons op het lijstje staat. We delen veel verhalen, lachen en maken een net iets te gewaagde off-road trip met z’n drieën. Gulcin blijft (verstandig) een middagje bij de tent.

 

Adana

Ons volgende doel is Adana, Gulcins geboortestad. Nu zijn steden niet zo aan ons besteed, maar deze plaats moeten we uiteraard aandoen. Gulcin vliegt tussentijds vanuit Adana voor een aantal dagen naar Istanboel om een presentatie te verzorgen. Ik word achtergelaten bij de Adana Chopperclub en slaap in het clubhuis, waar iedere avond allerlei leden op bezoek komen om hun verhalen te delen, dus ik vermaak me wel.

Turkse gastvrijheid

Overdag trek ik er op uit met de motor en kom op een achterafweggetje twee Amerikanen tegen die, net als ons, de wereld rondreizen per motor. We delen ongeveer 3 uur lang onze verhalen onder de brandende zon. Het is inmiddels 38 graden buiten, maar we hebben het eigenlijk helemaal niet door vanwege het enthousiasme van beide kanten. Uiteindelijk wisselen we telefoonnummers uit en spreken de volgende ochtend af.

Als ik ’s avonds terugkom bij mijn verblijf en mijn verhaal deel tijdens een nieuwe feestavond vraagt iedereen waarom ik de twee rijders niet heb meegenomen. Het is ook mijn huis dus ze gaan er van uit dat ik ook vrij ben om iedereen uitnodigen. Dit is dus Turkse gastvrijheid!

De volgende dag maak ik samen met de twee Amerikanen een mooie tour in de omgeving en trekken ze in bij mij in het clubhuis. De komende dagen is één groot feest. We worden uitgenodigd voor een bruiloft en vermaken ons zeer goed en inmiddels dansen we op de Turkse manier!

 

Hasankeyf

We worden onderweg veel bij mensen die ons via social media volgen thuis uitgenodigd. Zoals in Hasankeyf, een historisch plaatsje dat inmiddels niet meer bestaat omdat er een dam is geplaatst, waar we deze keer welkom zijn bij Halid. Je weet nooit waar je belandt als je bij mensen thuiskomt, maar deze jongen is zo enthousiast dat we graag langs gaan. Het huis waar Halid met zijn gehele familie woont stelt weinig voor, maar we worden met een grote lach ontvangen en voelen ons direct thuis. We eten gezamenlijk een eenvoudige maaltijd op de grond en slapen op het dak onder de sterrenhemel, zo warm is het. Al met al is dit een ervaring voor mij die ik nooit meer zal vergeten. Halid spreekt zeer weinig Engels, maar toch delen we onze verhalen.

Het oosten

Vanuit Hasankeyf trekken we richting het oosten waar de temperatuur verder stijgt. Onderweg stoppen we veelvuldig, om al het moois wat Turkije te bieden heeft qua natuur en historie te kunnen ontdekken. Zo stoppen we ook bij Mount Nemrut. Hier ontmoeten we een andere Nederlandse rijder Otto, die op de motor onderweg is naar Japan. De ontmoeting is kort, maar we houden nog even contact. Otto vermijdt zoveel mogelijk geasfalteerde wegen en deelt dan de mooie plaatjes met ons. Wat is het toch een feest om mensen met dezelfde passie te ontmoeten.

 

Het noorden

Nu is het de beurt aan het noorden, het Zwarte Zee gebied. Het is augustus, de beste maand om het noorden te bezoeken aangezien het dan niet veel regent. De zee zelf kan ons niet beroeren, maar het gebergte is echt fantastisch om met onze motoren door te rijden.

We klimmen naar de vele bergtoppen, we komen op plekken waar nog sneeuw ligt en passeren veel kleine dorpjes waarvan we denken “hoe kun je hier wonen?.” Nu hoeven wij zelf niet in de stad te wonen, maar een aantal eerste levensbehoeftes zijn toch wel prettig. Zo is hier lang niet altijd elektriciteit aanwezig. Ook hier kamperen wij op de mooiste plekjes en rijden een paar dagen samen met een motorrijder uit Iran, die uiteindelijk te snel voor ons reist en nemen we afscheid.

 

De westkust

Via de kust van de Zwarte zee passeren we Istanboel opnieuw en is het tijd voor de Westkust. We besluiten via Canakkale te rijden. Dit is een schiereiland waar het over het algemeen erg winderig is, maar het heeft zulke mooie plekjes om te kamperen aan het strand, dus zeker de moeite waard voor ons om te passeren.

We rijden op een aantal mooie wegen langs de zee en zien de grote schepen voorbij varen richting Istanboel en Rusland. We genieten volop. Van hieruit rijden we door richting het zuiden en rijden we via Izmir in één keer door naar Bodrum en Marmaris, twee bekende vakantieplaatsjes aan de westkust van Turkije. We verblijven hier even in een huis van vrienden, genieten iedere dag van een frisse duik in de zee en verkennen de gehele omgeving. Met name ik rij veel off-road bergwegen en vermaak mijzelf op en top met de motor. Na 3 weken verlaten we het gebied om verder richting andere bekende badplaatsen te rijden zoals Fethiye, Kas en Antalya.

Griekse tussenstop

In Kas maken we een klein tripje naar een Grieks eiland aangezien ik met mijn rijbewijs maximaal 6 maanden in Turkije mag rijden. Deze periode begint weer opnieuw als we eind van de dag weer aanmeren aan de Turkse kust. Het is een heel vreemd gevoel om letterlijk een paar honderd meter te varen en in een ander land te zijn, maar voor ons werkt het prima. We nemen verder nog een aantal heerlijke duiken in de zee. Het is inmiddels november, maar de temperatuur is nog heerlijk. Vanuit de zuidkust rijden we redelijk snel via het binnenland terug naar Istanboel. Het is tijd om verder te kijken en ons voor te bereiden op het volgende avontuur.

Tijdens onze gehele trip in Turkije reden we ruim 15.000 kilometer, bezochten we alle uithoeken en gaven we veel presentaties op bijvoorbeeld scholen, om studenten postitief te  motiveren op hun toekomst. Het is een fantastische ervaring geweest om 6 maanden in Turkije rond te reizen, waar Gulcin en ik weer veel van geleerd hebben.

 

Wil je meer van hen lezen of heb je vragen?
Volg hen op Facebook , Instagram of Youtube !

of kijk op www.oneroadoneworld.com