JE LEEFT MAAR ÉÉN KEER

Over Land naar Iran - en terug

Iran is een prachtig land vol vriendelijke mensen. Maar het is een pokkeneind weg. Toch reed Marcel van Dijken er op de motor helemaal naar toe. Omdat het een prachtige reis is. En omdat het kan. Je leeft tenslotte maar een keer…

Reizen is als een virus. Wie ermee begint, kan er eigenlijk niet meer mee stoppen. Zo verging het ook de 47-jarige Marcel van Dijken. Jarenlang werkte hij als vrachtwagenchauffeur: “Ik vond het heerlijk om overal heen te gaan. Ik heb heel Europa gezien en ik kreeg nog geld toe. Ik droomde ervan om over land naar de andere kant van de wereld te rijden. Er is zoveel te zien op de wereld, waarom zou je alleen maar hier rijden?” 

Gunnen

Dat rijden zou natuurlijk op de motor moeten. “Ik haalde mijn motorrijbewijs pas vijftien jaar geleden, mijn vrouw Leonie vier jaar geleden. Zij rijdt een V-Strom, ik nu een Yamaha XTZ660 Ténéré. Grote reizen hadden we nooit op de motor gemaakt, maar het idee broeide wel. Vier jaar geleden zijn we samen met mijn zoon naar Thailand gegaan. Daar kwam ik een Engelsman tegen, die daar op een KTM 690 heen was gereden. Toen wist ik het zeker: ik moest een keer in mijn leven een mooie, grote reis maken. Ik ben tegenwoordig ambulancechauffeur. Je komt veel ellende tegen. Dat drukt je met de neus op de feiten: je leeft maar een keer. En dat is nu. Dus doen nu het nog kan!” Nu is iets willen één ding, maar het realiseren vergt wat van het huishoudbudget en van een relatie. Het is dus belangrijk dat de wederhelft er achter staat. Maar dat was geen probleem: “We gunnen elkaar veel”, aldus Leonie. “Ik wist al langer dat hij dit wilde doen. Hij is avontuurlijk ingesteld en rijdt het liefst motor. Hij heeft me ook gevraagd of ik mee wilde rijden, maar dat zijn teveel kilometers voor me. We hebben afgesproken dat hij rijdt en dat ik hem bezoek met het vliegtuig. Ik ben naar Athene en naar Teheran gevlogen.”

Ténéré

Toen de neuzen dezelfde kant op stonden, begon Marcel aan de voorbereiding, die twee jaar duurde. “Ik heb geen BMW gekocht, omdat daar in het Oosten geen onderdelen voor te krijgen zijn en omdat ze er niet gemakkelijk te repareren zijn. Dat kan met een Yamaha Ténéré wel. Die heb ik voor de reis ook nog behoorlijk aangepast. Ik heb een ruitje van een V-Strom afgezaagd en erbij op gezet. Tussen de vorkpoten kwam een schermpje, zodat er geen vuile lucht omhoog kon stromen. Aan de voorste valbeugels kwamen tassen met gereedschap en binnenbanden. Onder het blok nog een PVC-buis met gereedschap. Ik heb achterop twee tassendragers gemonteerd, voor de SW Motech tassen. Vervolgens heb ik pivot-peg voetsteunen gemonteerd. Die zijn breder en kunnen meekantelen, dat is prettig. Ik heb ook het rempedaaltje aangepast en een breder en hoger stuur gemonteerd, met langere remleidingen. Het zadel is vlakker gemaakt, zodat het comfortabeler zit. Een andere uitlaat zorgde voor een gewichtsbesparing van 5 kg en verder heb ik er LED-verlichting opgezet. Ik heb een gebruikte motor gekocht, met 21.000 km op de teller. Hij staat nu op 50.000…”

Broeien

Het volgende punt op de agenda was de routebepaling: “Mijn doel was om door landen te rijden waar ik nog nooit geweest was, het liefst landen die nog niet zijn verpest door de westerse wereld. Ik dacht bijvoorbeeld, hoe zou Iran eruitzien? Ik ken hier een paar Iraanse mensen. Dat zijn schatjes. De verhalen die zij over hun land vertellen zijn heel anders dan wat je op het journaal hoort en ziet.” Iran was dus het doel, maar de vraag was, hoe heen en hoe terug. Wat is een mooi rondje? “Ik ben er via Oostenrijk, Griekenland en Turkije heen gereden. In Griekenland was de sfeer fijn, al merk je wel dat er veel wrijving tussen Griekenland en Turkije is, maar de mensen waren er heel gastvrij en het is een prachtig land. Ik ben met Leonie naar Egina geweest, voor ik doorreed naar Turkije. Daar was het net ramadan. Heel bijzonder.

Turkije wordt mooier als je uit de toeristengebieden de binnenlanden in rijdt Ik kwam in the middle of nowhere een prachtige moskee tegen en de kalkafzettingen bij Pamukkale waren ook prachtig. Wat wel opviel was dat Turkije erg bezig is om Erdohan in te prenten. Op elke lantarenpaal zie je een vlaggetje of zijn beeltenis. Je merkt ook dat mensen er een afkeer van westerlingen krijgen. Ik reed daar niet lekker doorheen. Waar je stopt om te eten of te slapen zijn de mensen best vriendelijk, maar ze spreken geen Engels en je voelt dat er wat broeit.

Gastvrijheid

Na Turkije reed Marcel via Georgië en Azarbadjan naar Iran: “Vooral Georgië is aan te bevelen. De natuur is prachtig, de mensen zijn aardig en het is er niet duur. Iran zelf was de mooiste ervaring. Vooraf was ik er best huiverig voor. Je moet een carnet voor je motor hebben. Dat kost tijd en gedoe via de ADAC en je moet 3000 Euro borg betalen. Je krijgt dan een document dat je goed moet bewaren. De grensovergang was eenvoudig, het was alsof ze op me zaten te wachten. Ik had gehoord dat er mannetjes zaten, die het voor je regelen. Je geeft ze 10 euro en ze zijn blij. Je hoeft dan niets te doen. De douanier kwam even naar buiten en vroegen of ik wat aan te geven had, maar wilde het niet controleren. Ze zeiden dat ze me vertrouwden. Ze gaan uit van het goede en verwachten dat je daarnaar handelt. Je wordt handmatig in een megagroot boek ingeschreven. Je krijgt een stempel in je carnet en een schouderklopje en je bent er. Het is een fantastisch land. Ik snap niet waarom er zoveel negativiteit is over dat lran, zeker niet nu ik er ben geweest. De gastvrijheid is enorm, van mensen die eigenlijk niks hebben. Zodra je Europa uit bent merk je dat steeds meer. De mensen zijn blij een westerling te zien. Ze vragen allemaal wat je van hun land vindt. Ze zijn onzeker, ze worden onder de duim gehouden door de Ayatollah. Ik heb drie dagen bij Iraanse mensen geslapen. Dan hoor je hoe ze denken over hun eigen regering, dat is best heftig. Veel van die mensen zouden willen vluchten om kinderen een betere toekomst te bieden.”

Dertien weken

De terugweg verliep niet helemaal volgens plan: “Ik wilde graag door Kazachstan, maar dat lukte niet omdat ik Turkmenistan niet binnen kwam. Er waren al teveel visa afgegeven, dus kreeg ik er geen. De overige visa waren maar in bepaalde periodes geldig. Daardoor kon ik het mooiste stuk niet rijden. Ik heb heen en terug bijna dezelfde weg gereden. Ik ben bij Armenië overgevaren naar Oekraïne. Toen via Moldavië en Roemenië terug. Daar ligt Transnistrië. Van dat land had ik nog nooit gehoord. In totaal ben ik dertien weken weg geweest en heb ik zo’n 22.000 km gereden. Het was wel afkicken toen ik thuis kwam. Ik zat na drie dagen alweer op de motor, ik ben sindsdien drie keer naar de Eifel geweest. Ik miste het.

Warm bad

Als Marcel het nog eens zou doen, zou hij een aantal zaken anders doen: “Ik zou geen tent meer meenemen. In Europa kun je voor 12 euro in een hostel overnachten. Verder weg wordt het nog goedkoper. Soms willen ze niet eens dat je betaalt. Je voelt je soms schuldig om weg te gaan. Verder vond ik het erg leuk om mensen te leren kennen. Ik ga zeker nog eens zo’n reis maken, maar niet zo ver weg. Ik ben er wel achter gekomen dat Europa ook fantastisch mooi is. En daar heb je geen visums en doorrijcarnets nodig.

In 2020 ga ik naar Marokko, maar dan gaan de motoren op de vrachtwagen naar Spanje en gaan we zelf vliegen. Daarna… Straks ga ik minder werken en meer reizen. Dat is ook een goede afleiding voor het werk wat ik doe. Je komt een hoop ellende tegen. Met reizen kun je dan lekker je hoofd leeg maken. Ik had het gelijk op de eerste twee kilometers. Ik dacht, verdorie, ik ga het echt doen. Er kwam een glimlach op mijn gezicht en die ging niet meer weg. Onderweg merk je de kracht van mensen. Hier zijn we alleen bezig met werken en geld verdienen, maar in die verre landen nemen mensen de tijd voor elkaar en voor jou. Ik vind dat mooi, dat zijn we hier een beetje kwijt. Het is of je in een grote familie terecht komt, die je niet kent. Het voelt als een warm bad…