Van Noord naar Zuid Vietnam

REIZEN MET DE MOTOR DEEL 2

Na 1,5 jaar revalideren van een motorongeluk besloot ik op reis te gaan. Nadat ik het topje van de Kilimanjaro had aangetikt, vervolgde ik mijn reis naar Vietnam. Hier besloot ik, na veel twijfelen, om een motor te kopen en op avontuur te gaan.

 

Met iedereen op de foto

Bij de lokale bevolking ben ik een bijzondere verschijning. Er wordt constant naar mij gezwaaid. Vaak wordt er ook iets onverstaanbaars geschreeuwd. Op plekken waar ik lunch staat vaak na de lunch al het personeel mij uit te zwaaien als ik vertrek. Als ik vertel dat ik naar Ho Chi Minh wil rijden verklaren ze mij voor gek. Als ik rustig aan mijn broodje zit voor het ontbijt slaan mensen een arm om mij heen en sta ik met een volle mond op de foto. De selfie stand is een dagelijkse bezigheid.

Eten

Eten vinden blijft een probleem. Vaak is dat gewoon bij mensen thuis. In de woonkamer is dan een soort restaurantje gebouwd met wat tafels en stoelen. Omdat ik de taal niet spreek is het vaak handen en voetenwerk of ik laat plaatjes zien van een kip en noodles op mijn telefoon. Maar ondanks dat, krijg ik meestal wat de pot schaft. De meeste keren is het wel te eten en kan ik met een gevulde maag weer verder rijden, maar een enkele keer is dat iets wat mijn maag niet helemaal verdraagt en koop ik om de hoek een zakje kroepoek of iets dergelijks.

Naar de garage

Ik ben met een paar tussenstops op weg naar Phong Nha een nationaal park in de bergen waar prachtige grotten schijnen te zijn en waar je fantastisch kan hiken. Onderweg kom ik een Amerikaans stel tegen, die in hetzelfde hotel hebben geslapen waar ik wil overnachten, blijkt. Ze konden mij echter vertellen dat het er vol muizen zat. Wat ben ik blij dat ik hen tegen ben gekomen. Nog een nacht met deze beesten zie ik nauurlijk niet zitten. Uiteindelijk vind ik een ander muizenvrij hotel. Eenmaal geinstalleerd, komt de eigenaar naar mij toe en probeert met handen en voeten uit te leggen dat er iets mis is met mijn motor. Eenmaal bij mijn motor, zie ik dat er olie lekt. Het is niet veel, maar aan zijn handgebaren te zien moet ik het wel serieus nemen. Gelukkig gaat de man met mij mee naar een garage en direct wordt het motorblok uit elkaar gehaald. Ondertussen krijg ik thee en vertellen de mannen hele verhalen waar ik natuurlijk niets van begrijp. Eigenlijk heb ik nog steeds geen idee wat er nou mis was met de motor. Maar het probleem is verholpen. En hiervoor betaal ik nog geen 7 euro.

Een dode man

De route richting Phong Nha is prachtig. Ik rij door de bergen met het ene mooie uitzicht na het andere. Zo saai als de route in het begin was zo adembenemend is hij nu. Desondanks voel ik mij soms best eenzaam. Voornamelijk op de momenten dat ik niet aan het motorrijden ben. Ik heb nog aardig wat kilometers voor de boeg en het zou leuk zijn om daarvan een stukje met anderen te kunnen delen. Ik gedachten verzonken rijd ik door en kijk opeens naar de andere kant van de weg. Daar zie ik een bebloede man op de grond liggen. Een vrouw ernaast schreeuwt het uit en knielt neer. Omstanders kijken toe. Mijn gevoel zegt stoppen en helpen, maar dan flitst door mijn hoofd wat mij eerder verteld is door een Vietnamese man. ”Mocht je ooit een ongeluk tegenkomen onderweg rij dan ten alle tijden door. Het kan in scène gezet zijn en als je stopt kan het zomaar zijn dat jij ineens schuldig bent.” Ik rij door. Ik ben van slag. Dit gaat tegen al mijn gevoel in. Een stukje verderop stop ik en probeer ik mezelf te kalmeren van de beelden die ik zojuist heb gezien. Ik zie het als een waarschuwing. Of dit nu echt is of is geënsceneerd, het verkeer hier is gevaarlijk en ik moet echt oppassen. Toch denk ik tijdens mijn reis nog vaak terug aan deze man en ergens hoop ik dat het in scene was gezet, maar mijn onderbuikgevoel vertelt me wat anders...

Op zoek naar gezelschap

Ik kom aan in Phong Nha. Ook hier streep ik weer een Unesco’tje van mijn lijst af. De route naar de langste grot van Vietnam is een van de mooiste routes die ik ooit heb gereden. Achter elke bocht ligt er wel een nieuwe verrassing. In de avond besluit ik om lotgenoten te zoeken en bestel een biertje in het Easy Tiger Hostel en ga aan een van de lange picknick tafels zitten. Een poosje observeer ik, ik kijk om me heen of ik naast de feestende tieners wat verdwaalde motorrijders kan spotten. Dan komt er een groep jongens bij mij aan tafel zitten. Ze zijn met de motor maar gaan richting het noorden. Jammer, maar zij kunnen me vertellen dat die jongen daar bij de pooltafel vandaag aangekomen is  en naar het zuiden rijdt. Ik loop naar hem toe en spreek hem aan. Drie dagen later is het tijd om te vertrekken. Mijn gezelschap bestaat ineens uit een groep van vijf. Mijn poolmaatje Cristian uit Edinburgh, David uit Seattle, Sidney uit Nauheim en Celine uit Breda.

We vervolgen de Ho Chi Minh route. In twee dagen willen we zo lang mogelijk op deze route blijven en uiteindelijk naar de kust rijden in Hue. Dit is het mooiste gedeelte van mijn route. De bergen zijn prachtig als de zon schijnt. Ik rij bocht na bocht en als ik in mijn spiegel kijk rijden er vier andere motoren achter mij aan. Al snel blijkt dat rijden met zijn vieren niet helemaal werkt. Dus splitsen we op. De snellere voorop en de langzamere achteraan. Ik behoor tot de langzame groep. Maar dat maakt mij niet uit. In elke bocht ligt gravel en dat maakt dat ik liever afrem dan onderuit ga. Vaak wacht de snelle groep op ons, dan maken we wat foto’s en rijden we weer door. Sidney voelt tijdsdruk dus hij maakt zich los van ons als groep en wij zullen hem later weer treffen in Hoi An. Met zijn vieren blijven wij over en slapen in een klein plaatsje genaamd Khe Sanh.

Easy Rider

Hier ontmoeten wij in ons hotel een Easy Rider. Easy riders vind je door heel Vietnam. Het zijn vaak lokale mannen die voor hun werk toeristen rondrijden op hun motor. Meestal op een Harley Davidson. Je kunt een Easy Rider boeken voor allerlei soorten tripjes. Van een dag tot en met een aantal weken door Vietnam. Hij is je persoonlijke gids. Zo ontmoeten wij Bao. De man die hele bierblikjes openscheurt met zijn tanden en liederen voor ons zingt. Al snel maken wij kennis met zijn hele familie via facetime. Hij neemt ons mee naar een straat BBQ en we hebben een fantastische avond met hem. Hij laat ons van alles proeven, allerlei Vietnamese specialiteiten.

Hoi An

De dagen erna rijden we door naar Hue waar we onze motoren een grote beurt geven. Vervolgens gaan we via de beroemde Hai van Pass naar Hoi An. Deze route staat bekend als een van de mooiste routes van Vietnam. Maar omdat deze route zo bekend is stikt het er van de scooters, tourbussen en andere gevaarlijke obstakels. Geef mij maar de bergen.

Ondertussen is Cristian doodziek. Hij moet overgeven en heeft hoge koorts. Het gaat niet goed met hem. We besluiten te rusten in Hoi An. De plek waar kleermakers de prachtigste kleding voor je maken. Voor $85 Amerikaanse dollar laat ik drie prachtige kledingstukken maken. En voor $55 Amerikaanse dollar ontwerp ik mijn eigen leren schoenen. Nadat Cristian ziek is geworden is ook Celine aan de beurt. Haar eindstation met ons was Hoi An omdat zij kort erna door vliegt naar een andere bestemming.

We zijn dus nog met z’n drieën. De dag dat wij willen vertrekken uit Hoi An gaat het mis. Ook ik word doodziek wakker. En als ik even later David tegen kom in het hostel ziet hij er ook niet al te best uit. Ik besluit dat het niet verstandig is om op de motor te stappen vandaag. Helaas blijkt het hostel volgeboekt te zijn en dus stap ik toch tegen beter weten in op de motor naar Kon Tum, een plaatsnaam die ik nooit meer zal vergeten en die 6 uur rijden verderop ligt.

De Hel die Kon Tum heet

David en ik voelen ons zo slecht dat wij vaak even pauze moeten nemen. In de wijde omtrek is geen hotel te vinden, dus zit er niets anders op dan volhouden. Halverwege wil Christian meer tempo maken en gaat op eigen tempo voor ons uit en doet David zijn motor het niet meer. Na reparatie in een plaatselijke garage begeeft z’n motor het nog een paar keer tijdens de reis. Het begint te schemeren, ik heb koorts en we zijn al zeker 8 uur onderweg. Ik kan niet meer. Als de motor weer gemaakt is, is het donker en eigenlijk is dit nog gevaarlijker dan overdag rijden. We staan voor de keuze hier blijven of nog een uur naar Kon Tum doorrijden?

We besluiten door te rijden, ondanks dat David zijn motor geen voorlicht blijkt te hebben. Ook lekt hij olie. Wat een zooitje. Als ze hier thuis achter komen dan zal ik het te horen krijgen. Totaal vermoeid komen David en ik aan in Kon Tum waar de meest vriendelijke vrouw ons opwacht met een compleet gevulde rijsttafel. Helaas krijg ik geen hap door mijn keel en ga naar bed. Hopelijk voel ik mij morgen beter.

De dagen die erna komen zijn een ware hel. Ik ben zo ziek dat ik naar het ziekenhuis moet. Het ziekenhuis bestaat uit een zaaltje waar ongeveer 12 mensen op een bed liggen zonder dekens op het bed. Ik moet aan het infuus en probeer ondertussen met Nederland te communiceren wat mij word toegediend aangezien mijn tolk niet mee naar binnen mocht. Na een paar uur in het ziekenhuis mocht ik weer gaan. Terug in het Guesthouse raak ik in paniek. Ik wil beter worden. De moeder van de familie probeert mij constant eten te voeren, maar ik krijg geen hap door mijn keel. David besluit om bij mij te blijven.

Het is nog twaalf uur rijden naar Ho Chi Minh. Misschien moet ik mijn motor maar verkopen en naar Ho Chi Minh gaan met het vliegtuig. Er gaat van alles door mij heen. Ik ben ver weg van de bewoonde wereld en ik heb al zes dagen niet gegeten. Het voelt alsof er een steen in mijn maag zit. Ik heb het gevoel dat ik moet overgeven. Na een goed telefoongesprek met mijn vriend in Nederland besluit ik ongeveer mijn hele hand in mijn keel te steken. De volgende dag word ik wonder boven wonder wakker alsof er nooit wat gebeurt is. Spullen inpakken en gaan. Ik neem afscheid van de familie die zo lief voor mij is geweest. Mijn reis kan ik vervolgen!

Ho Chi Minh City in zicht

Desondanks ben ik enorm verzwakt en hou het nauwelijks een uurtje vol om te rijden, waardoor ik in de volgende stad al incheck in een hotel en ga slapen. Als ik weer wat op kracht ben gekomen, rijden we via de bergen in een paar dagen naar Dalat, omringd door een prachtige omgeving, met canyoning als hoogtepunt. Hier ontmoeten we toevallig Cristian weer. In de tijd dat ik ziek was is hij tot aan de kust en terug gereden. Zoals het er nu uitziet rij ik over twee dagen Ho Chi Minh binnen met nog één overnachting tussendoor. Omdat we laat aankomen op onze een na laatste plek voor Ho Chi Minh en erg hongerig zijn letten wij niet goed op waar we gaan eten. De volgende dag is het zo ver. Ik ga mijn eindbestemming halen!

Nog geen half uur onderweg voel ik mij weer niet goed worden. Midden op een drukke weg zet ik mijn motor snel in het gras en gooi ik de inhoud van mijn maag in de berm. Wat een pech. We rijden door naar de Chu Chi Tunnel een toeristische attractie uit de oorlog. Daarna rijden we door naar de eindbestemming. Ho Chi Minh.

In Ho Chi Minh begeef ik mij tussen de honderden motoren en scooters. Om mij heen wordt er luid getoeterd. Dit ken ik van de video’s die rondgaan over motorrijden in Ho Chi Minh. Een maand geleden zou ik hier compleet gestrest van worden, maar ondertussen ben ik gewend aan deze chaotische rijstijl en toeter ik iedereen aan de kant. Ik voel de tranen stromen. Ik voel zo een ongelooflijk gevoel van trotsheid. Drieduizend kilometer door een jungle met obstakels en daar rij ik dan met de massa mee door Saigon. In de avond ontmoeten David, Cristian en ik elkaar in de bar voor een biertje. Want we hebben dit toch maar even geflikt.

Motor verkopen

Dan heb ik nog een missie, mijn motor verkopen. Op de twee reparaties na heeft deze Honda Winn mij niet in de steek gelaten. Ik zou hem met alle liefde meenemen naar Nederland, maar het is tijd om het avontuur aan iemand anders door te geven. Ik parkeer mijn motor bij het hostel en binnen een half uur staat er een Vietnamese dealer naast mijn motor met de vraag of hij een proefrit mag maken. Hij geeft mij de sleutel van zijn motor als borg en als hij terug komt wil hij voor $200 dollar mijn motor overkopen. Daar ga ik niet mee akkoord. Bovendien heb ik nog allerlei accessoires die ik ook kwijt moet. Via de Facebook site Vietnam-motorbikes-for-sale krijg ik talloze reacties op mijn motor. Binnen 24 uur ga ik samen met een jongen naar de garage om de motor een beurt te geven en voor $ 285 Amerikaanse dollars overhandig ik de sleutels van mijn liefde aan de volgende avonturier.