MOTORPARADIJS AFRIKA

DONKER AFRIKA DEEL III

Gulcin, afkomstig uit Istanboel, Turkije en Ferry uit Alkmaar ontmoetten elkaar tijdens een backpack trip in Indonesië (feb. 2016). De vlam sloeg direct over en sindsdien zijn ze bij elkaar en verkennen ze per motor de wereld.

Het het visum van Angola in the pocket gaan we onderweg van de Republiek Congo naar de Democratische Republiek Congo (DRC), het land waar altijd spanningen zijn, zo ook nu. Er blijken in het land uitbraken van Ebola te zijn, gelukkig blijkt dit vooral in het noordoosten te zijn, wat voor ons net zoiets is als dat het in Hongarije zou zijn.

Ook worden in DRC de ambtenaren niet betaald, wat betekent dat de politie zijn geld verdient aan de weg en van de burgers. Zo zijn wij als buitenlanders natuurlijk graag geziene gasten. Alleen weten ze nog niet dat wij niet van plan zijn ook maar enige ‘bribe’ te betalen. Gelukkig is het in de meeste gevallen voor motorrijders toch net iets makkelijker dan voor degene die met een dikke 4wd of overland truck aankomt. Dat is vrij logisch aangezien deze er toch net een stukje imposanter uitzien.

Grensovergang

We vertrekken vroeg vanuit Cabinda naar de grens van DRC en we ariveren er als deze net een uurtje open is. Voor ons is dat de beste tijd, aangezien de meeste mensen nu wel aanwezig zijn. Kom je echter als eerste of tijdens de lunchtijd aan, dan kom je van een koude kermis thuis, want dan zijn er niet veel mensen aanwezig om het papierwerk in orde te maken. We worden gelukkig snel geholpen in een vrij rustige maar chaotische grensovergang. Gulcin rent achter onze paspoorten aan om er zeker van te zijn dat ze niet kwijt raken. Ik probeer ondertussen wat geld te wisselen tegen een goede koers. Na 2 uurtjes zijn we klaar en wacht onze tocht door DRC. We hebben ons voorgenomen zo min mogelijk te stoppen en te kijken hoe ver we komen om zo snel mogelijk de grens met Angola te bereiken. Dit vanwege het feit dat het land zo instabiel is. Het is zelfs mogelijk dat de grenzen gesloten worden i.v.m. de Ebola uitbraak.

Roadblocks

We ploeteren over een zandweg richting de ‘grote’ weg (wat ook een zandweg blijkt te zijn) en komen het eerste roadblock tegen. Een vriendelijk lachende jongeman komt naar ons toe, die ons vertelt dat wij 60 dollar per motor moeten betalen om gebruik te maken van deze weg. Uiteraard weiger ik dit ook lachend en vertel hem dat we voor motoren geen tol hoeven te betalen en of hij de poort open wil maken zodat wij verder kunnen. Dit gaat over en weer zo’n 10 minuten totdat Gulcin besluit zich ermee te bemoeien, ze opent haar helm en vraagt of hij de poort open wil maken zodat wij door kunnen rijden. In eerste instantie staat ie versteld van het feit dat hij te maken heeft met een vrouw op een motor en verbijsterd probeert hij wat te communiceren en zegt dat hij voor haar de poort wel open wil maken, maar niet voor mij. Geen probleem, hij maakt de poort open en beide geven we gas en rijden weg haha. Dat is één!

We ploeteren de hele dag door over de zandwegen en als het donker wordt zoeken we een plek om de tent op te zetten. Uiteindelijk vinden we een oude werkplaats die verlaten lijkt, met grote heuvels zand. We besluiten dat dit een goede plek is om te overnachten: dicht bij de ‘grote’ weg, maar waar niemand ons kan zien. Eenmaal geïnstalleerd horen we continu mensen over de weg lopen en praten. Daardoor besluiten we dat het niet verstandig is om te koken en eten dan ook koude bonen uit blik (blehhh).

Lekke band

Als de zon opkomt staan we op en rijden we naar het volgende roadblock. Daar gaat het super. Men opent de poort al als we aankomen en we krijgen een brede glimlach en rijden verder. Zo kan het dus ook. Aan het eind van de ochtend bereiken we eindelijk een geasfalteerde weg, we zijn blij! Helaas na 2 uur slaat het noodlot toe, midden in een stadje rij ik mijn band lek en deze is direct leeg. Ik kijk om mij heen en zie gelukkig direct een kleine bandenshop. In mijn beste Frans vraag ik of ze me kunnen helpen, waarop ze me wat verward aankijken en nee schudden. Maar wanneer ik dichterbij kom en mijn band laat zien is het duidelijk, ah ok no problem ☺. Samen met een aantal jongeren die bij de ‘winkel’ horen begin ik mijn band eraf te halen en al snel verzamelt zich een grote groep van zo’n 50 man om ons heen. Ik waarschuw Gulcin dat ze op mijn tankbag met mijn paspoort let. Alles zit hierin (niet heel verstandig uiteraard). Ondertussen halen we de binnenband eruit en blijkt dat het ventiel afgebroken is… Gelukkig zijn wij goed voorbereid en binnen 10 seconden tover ik een nieuwe binnenband tevoorschijn ☺. Iedereen blij, hup binnenband erin, lucht erin en weer op de motor gemonteerd. Ondertussen vermaakt Gulcin zich zeer goed met alle toeschouwers, ze maakt foto’s, filmpjes en lacht met iedereen. Na een half uurtje is mijn band weer gefikst en kunnen we weer onderweg, uiteraard niet voordat we eerst nog even onderhandeld hebben over de prijs. Ze beginnen met een astronomisch bedrag van 6 euro, gezien het feit dat een local hiervoor slechts zo’n 20 cent betaalt. Ik moet lachen maar geef ze uiteindelijk in totaal 2 euro, iedereen blij. We rijden lachend weg, wat een ervaring weer zo...

Supervisors en ‘bribes’

We rijden verder en komen bij de stad Matadi, de omgeving is hier werkelijk een plaatje zo mooi! We genieten op en top. In deze chaotische stad doen we wat inkopen en zoeken we een slaapplek. Maar al snel blijkt dat we niets kunnen vinden en besluiten verder te rijden en ons geluk te beproeven en weer een kampeerplek langs de weg te vinden. Uiteindelijk vinden we een plek bij een pijpleiding en zetten onze tent hier op. Wederom koken we niet zodat we geen aandacht trekken. Als we in het donker nog even de dag doornemen onder het genot van een biertje komt er iemand met een zaklantaarn, hij komt onze kant oplopen. Het is een militair en hij draagt een groot geweer bij zich. We leggen uit dat we niet verder konden rijden aangezien het donker werd en dat we hier willen slapen. Even twijfelt hij en zegt dat hij zijn supervisor hierover moet bellen. Dan geef ik hem een paar sigaretten en uiteindelijk verdwijnt hij en wij besluiten te gaan slapen.

Ergens rond middernacht worden we wakker van het geluid van een auto. Deze stopt naast ons om te kijken wat er gaande is en dit blijkt de supervisor te zijn. Gulcin legt wederom uit dat we hier slapen en ’s morgensvroeg weer vertrekken. Hij gaat akkoord, maar vertelt ons er wel bij dat we echt vroeg weer moeten vertrekken, het is zo illegaal als wat, wat we doen. Normaal kan je de gevangenis in moeten als je zo dicht bij de pijpleiding gezien wordt. We slapen nog een paar uurtjes en voordat de zon opkomt zijn we wakker en vertrekken zodra deze opkomt. We hebben nog zo’n 100 km te gaan tot aan de grens en komen nog één roadblock tegen. Hier willen ze weer geld van ons zien en ik vertel hem wederom dat je voor motoren geen tol hoeft betalen. We wachten het even af, het is hier druk, dus er zal vast en zeker een local op zijn motor komen. Dit gebeurt inderdaad. Ook hij opent de poort lacht naar ons en wij rijden verder. ‘Yes, we did it’ ook DRC passeren we zonder een ‘bribe’ te betalen. De grensovergang is de meest chaotische die we tot nu toe hebben gezien, wat een zooitje.

Angola

Angola is het land waar we heerlijk tot rust komen. We zijn uitgenodigd in Luanda, bij een oudstudiegenoot van Gulcin. Hier blijven we 2 weken en worden we echt heerlijk verwend. We eten kreeft, gaan naar een nachtclub en hebben voor het eerst sinds we vertrokken weer eens ‘nette kleren’ aan, die we kunnen lenen van onze vrienden, daar we precies dezelfde maat kleding blijken te hebben. Na de heerlijke 2 weken gaan we weer verder en rijden we naar het zuiden, waar het landschap als maar mooier wordt en de mensen zijn overal vriendelijk. We rijden de prachtige Lemba pass in het zuiden van Angola, 2 keer zelfs omdat het zo leuk is die haarspeld bochten ☺.

Namibië

Via Angola komen we in Namibië. Hier spreken ze weer Engels, wat een verademing! Wel moeten we even wennen, want vanaf hier rijden we aan de andere kant van de weg. Met name de bochten en rotondes zijn dan even wennen. In Namibië hebben we onze eerste safari. Na 10 maanden in Afrika zien we eindelijk olifanten, leeuwen en veel andere wilde dieren. Zo mooi om te zien! Namibië is mooi, maar toeristisch en dat merk je vooral aan de prijzen. Helaas hebben we hier ook voor de eerste keer te maken met criminaliteit. Zo probeert er iemand onze tent binnen te komen als we liggen te slapen op een camping. Uiteraard geen goede ervaring en we reizen snel weer verder. De natuur in Namibië is adembenemend mooi. Het rijden over de gravelwegen is zwaar, maar er is zoveel te zien, we spotten zebra’s, giraffes, antilopen en nog veel meer andere dieren. We rijden naar Walvis Baai waar we zijn uitgenodigd om bij iemand te overnachten en slapen in een prachtig huis. We worden mee uiteten genomen en genieten volop.

Overval

Helaas worden we na 2 dagen op straat overvallen. Ik heb ineens 7 man om mijn nek hangen die mijn telefoon en portemonnee proberen te stelen. Gelukkig wordt Gulcin met geen vinger aangeraakt en die doet er ook alles aan om mij te bevrijden. Mensen staan gewoon toe te kijken, auto’s rijden snel weg. Er is weinig dat we kunnen doen, gelukkig stopt er een auto. Gulcin opent het portier en trekt mij naar binnen. De bestuurder rijdt snel weg, maar wel de verkeerde kant op... Als hij een donkere straat in rijdt vertrouwen we het niet meer en springen uit de auto en rennen terug naar de grote weg waar gelukkig een taxi staat. We openen het portier en schreeuwen dat hij naar het politiebureau moet rijden. Hoewel hij er al een klant in heeft zitten, begrijpt hij de nood.

Bij het politiebureau merken we ook dat mijn portemonnee ondertussen weg is. In eerste instantie willen ze ons niet helpen en zeggen ze dat we blij moeten zijn dat ons niets mankeert. Maar aangezien ook mijn kentekenpapieren in mijn portemonnee zaten, gaan we niet zomaar akkoord. Als we nadrukkelijk aangeven dat we contact op zullen nemen met onze ambassade aangezien we het land nu niet met de motor kunnen verlaten, worden we uiteindelijk geholpen.

Om een lang verhaal kort te maken, de dader (aanstichter) is opgepakt, heeft 3 maanden in de cel gezeten en alle pasjes zijn teruggebracht. Niet meer over nadenken en verder gaan... Hierdoor zijn we wel een beetje klaar met Namibië en aangezien de winter ook is begonnen, rijden we zo snel mogelijk door naar Kaapstad, Zuid-Afrika! Hier kunnen we even van een welverdiende break genieten.