ENGELTJE OP MIJN SCHOUDER

Mijn bezorgde moeder stond niet te juichen toen ik begon met motorrijden. Ze gaf me om die reden toen ik mijn motorrijbewijs had gehaald een beeldje van een engeltje. De boodschap daarbij was dat ze hoopte dat er een engeltje op mijn schouder zou mee rijden, die ervoor zou zorgen dat mijn motorreizen veilig verliepen. Het was dan ook uitgesloten dat mijn moeder bij mij achterop zou stappen. Degenen die mijn moeder kenden zullen alleen al grinniken bij de gedachte.

Mijn vader had er geen enkele moeite mee, dat ik ging motorrijden. Dat zou ook vreemd zijn, want hij reed zelf motor in de tijd dat hij mijn moeder leerde kennen. Toen hij nog leefde heeft hij me een keer geholpen, omdat mijn motor niet wilde starten. Het begon met het schoonmaken van de bougies, waarna hij alle andere mogelijke oorzaken van het niet willen starten stap voor stap naliep. Nadat we ongeveer het gehele motorblok hadden gedemonteerd, kwam ik erachter dat ik per ongeluk de dodemansknop had ingedrukt. Zo’n knop ontbrak nog in de tijd dat hij motorreed. Net als motorblokken met een cilinderinhoud van meer dan een paar honderd cc. Hij begreep er dan ook niets van dat ik met 1100cc aan kwam zetten. Wat moet je met al dat vermogen vroeg hij zich hardop af?

Ik vraag me op mijn beurt af of mijn moeder in haar jonge jaren weleens bij mijn vader achterop de motor heeft gezeten. De ervaringen in mijn kennissenkring leren dat je als man tijdens de verkering nog de meeste kans maakt dat je vriendin achterop mee wil. Daarna begint het enthousiasme van de vrouw voor het actief deelnemen aan de motorhobby van haar man meestal snel af te nemen. Al is het maar vanwege het effect dat een helm op het vrouwelijke kapsel kan hebben. Je moet dan vooral niet mijn voorbeeld volgen door ook een cabrio te kopen. Dan is er voor de vrouw helemaal geen reden meer om voor de buddyseat te kiezen, wanneer je ook comfortabel met een auto open kunt rijden. Voordat motorrijdende vrouwen de behoefte voelen te reageren op deze column, wil ik erop wijzen dat ik het hier louter op mijn eigen ervaring en die in mijn omgeving baseer. Het zegt vast meer iets over mijn kennissenkring, want er zijn natuurlijk veel vrouwen die jarenlang bij hun man achterop zitten of nog beter zelf gaan motorrijden. Dat juich ik alleen maar toe, want ik vind weinig dingen zo stoer als een vrouw die motorrijdt. Ik word dan ook altijd blij als ik door een motorrijdster word ingehaald en er een staartje onder de helm bungelt.

Resteert nog de vraag of mijn moeder bij mijn vader achterop de motor heeft gezeten toen ze net verkering hadden. En of ze dan misschien wel genoot als hij hard optrok of schuin door de bocht ging? Sinds deze maand kan ik dat helaas niet meer aan haar vragen. Ik hoop dat ze vanaf nu zelf in de vorm van een engeltje op mijn schouder meerijdt.

 

Jacob Schoenmaker

Motorrijder en econoom